50 jaar The Rolling Stones

Wat heb ik met de Stones? Heel veel! Ik geniet nog altijd van hun muziek; ze gaan mee op reis. Ik ben er nooit meer van losgekomen! Hoe kwam dat? Hoe gebeurt zoiets? Waarom blijft dat?

Vanaf zomer 1960, toen ik naar de middelbare school ging, begon Radio Veronica vanaf de Noordzee uit te zenden op 192 meter. Muziek voor jongeren, eindelijk! Ik hoorde fantastische nummers, zoals van Elvis: Devil in disguise (mijn eerste singletje), Kiss me quick, etc. Luister maar:

Ik hielp zaterdags bij een bakker, en van m’n zelfverdiende geld kocht ik in Rotterdam ‘grammofoonplaten’, op de Coolsingel en in de Middellandstraat (vlak bij school). Ray Charles’ ’I can’t stop lovin’ you’ kocht ik ook. In muziek moest verdriet zitten, boosheid, teleurstelling, verlangen. Wat ik van binnen voelde maar niet kon uiten, wilde ik horen en beamen.

Van de Stones hoorde ik in 1964 nummers als ‘Come on’, en het ritmisch verrassende ‘Not fade away’. In de zomer van 1964 had ik als ‘vakantiebakker’ 6 weken lang een eigen bezorgwijk. Ik begon ’s morgens om 4 uur in de bakkerij, brood uit de ovens halen en op rekken leggen om te koelen, daarna snijden en verpakken. Vervolgens alle wagens laden, en om 9 uur de weg op; eerder mocht niet. Mijn wijk was het hele Noordeinde. Ik leerde mensen kennen, wat voor brood ze aten en hoeveel, of ze interesse hadden in beschuit, krentenbrood, abrikozentaarten of krakelingen. Met een grote bel die ik luidde, werden de mensen uit hun huizen gelokt om naar de bakkerskar te komen. ´Sport en spel met de bel´ was onze leus.

In het voorjaar had ik een klein Philips transistorradiootje gekocht – zó klein, dat het in m’n borstzak paste. Het draaide op zo’n 9V-blokje. Het zat in een mooi suède hoesje en had een behoorlijk geluid. Zo kon ik de hele dag Veronica aan hebben staan. En toen gebeurde het, ik denk in juli 1964: ‘It’s all over now’ – van de Stones. Precies de goede kreet van mijn puberziel, met magistrale slotaccoorden die prachtig uitlopen zodat je door blijft mijmeren – en nòg een slag, en nòg een! Als ik weer 100 meter moest rijden, stopte ik ondertussen om dit nummer uit te luisteren. Want het bleef maar komen, elk uur.

Het was voor mij een soort bekeringservaring: je voelt je ten diepste gekend en begrepen: juist wat je als puber zo nodig hebt, maar op school en thuis niet krijgt of vindt. En je geeft je over. Je kunt niet anders. En vanaf toen kocht ik elk singletje of ep-tje en elke lp die verscheen. Later werden dat de CD’s. M’n broer Willem Jan en ik hebben een hele rijke Stones-verzameling.

Little Queenie is zo’n topnummer:

Hier ‘Only Rock’n’Roll, samen met Tina Turner; twee podiumbeesten en topperformers!

Wat muziek betreft is het een heerlijke mix van blues en rock’n’roll, van ballads en hardrock. En het plezier en de vitaliteit die ze uitstralen, geweldig! De meeste dynamiek zit voor mij op de lijn naar de zwarte sterren, zoals Chuck Berry, Bo Diddley, Howlin’Wolf en natuurlijk Muddy Waters. Nummers als I’m a man, Mannish Boy, Little Red Rooster, Around and Around, It’s only rock’n’roll, Little Queenie – geweldig! Vooral de rocknummers: stomende, stampende dieselmuziek waardoor je niet meer stoppen kunt met dansen en bewegen. En dan die mooie riffs van Keith Richards, vaak afkomstig uit de blueswereld.... U begrijpt: dit is al 50 jaar genieten! Thank you, boys!

Tot slot het nummer wat ik het meest verfijnd vind qua muziek en tekst, om bij weg te dromen en weemoedig bij te worden: Winter.

And it's sure been a cold, cold winter

And the wind ain't been blowin' from the south

It's sure been a cold, cold winter

And the light of love is all burned out

It sure been a hard, hard winter

My feet been draggin' 'cross the ground

And I hope it's gonna be a long, hot summer

And the light of love will be burnin' bright

And I wish I'd been out in California

When the lights on all the Christmas trees went out

But I been burnin' my bell, book and candle

And the restoration plays have all gone 'round

It sure been a cold, cold winter

My feet been draggin' 'cross the ground

And the fields has all been brown and fallow

And the springtime take a long way around

Yeah, and I wish I'd been out in Stony Canyon

When the lights on all the Christmas trees went out

But I been burnin' my bell, book and candle

And the restoration plays have all gone 'round

Sometimes I think about you, baby

Sometimes I cry about you

Lord well well well

Sometimes I wanna wrap my coat around you

Sometimes I wanna keep you warm

Sometimes I wanna wrap my coat around you

Sometimes I wanna burn a candle for you

Herdenking gestorvenen 22 november 2009

-
Afgelopen zondag noemden we de namen van 43 mensen, die het afgelopen jaar in onze gemeente zijn overleden. Aan de dienst werkte ook een zanggroep uit ons midden mee. In het filmpje hieronder kunt u ze beluisteren en bekijken!


-

Jongeren en kerkmuziek

-
Op 6 september hadden we in de kerk een zgn. 'overstapdienst'. Twee meiden van 12 jaar maakten de overstap van Kindernevendienst naar Tienerkerk. Het thema was Muziek voor onderweg

Baat bij muziek, Daniël Lohues (Drentse tekst)

De iene hef baat bij ‘n borrel of twee
De ander hef baat bij mooi weer
Mar ien ding is bij elk mens geliek
We hebben allemaol baat bij muziek

Muziek met gitaarn of met ‘n orkest
Muziek van de toekomst,
muziek die is west
Griffemeerd, Communist,
Rooms Katholiek
We hebben allemaol baat bij muziek

Muziek veur soldaoten
op weg naor ‘t front
Muziek uut de hemel,
muziek uut de grond
Allennig, of samen as stadionpubliek
We hebben allemaol baat bij muziek

De iene hef baat bij zunne en rust
De ander zweert bij ‘n bord soep
Mar ien ding is bij elk mens geliek
We hebben allemaol baat bij muziek

Muziek van boer Harms,
‘n fuga van Bach,
‘n ballade van Brahms,
muziekje veur ‘s nachts
Zelf maakt of massaspul uut ‘n fabriek
We hebben allemaol baat bij muziek

Gezangen veur Donar, Boeddha of God
Veur Allah, of veur Piet-Jan Snot
Nonchalant, religieus of bloedfanatiek
We heben allemaol baat bij muziek

Muziek in de box, muziek bij de dood
En daor tussen in as dagelijks brood
klinkt altied wel wat, elk mens is uniek
Mar we hebben allemaol baat bij muziek

We lachen en wiezen
‘moe’j hunnie ‘s zien!’
Verschil is der altied al west
Mar ien ding maakt ons allemaol geliek
We hebben allemaol baat bij muziek

Overdenking
muziek voor onderweg…. Jongerencultuur is muziekcultuur. En de soort muziek is totaal anders dan die van de ouderen. Het zijn genres waarvan alleen de jongeren zelf de namen kennen. Je moet helemaal in dat wereldje zitten, om mee te kunnen doen…

In de kerk is dat ook wel een beetje zo. Als je niks hebt met Liedboekliederen of met een orgel – hoe moeilijk wordt het dan voor je, om mee te doen?

Juist omdat muziek het hart raakt en de gevoelens van de ziel vertolkt, komt het er zo op aan! Maar weet u wat nou zo moeilijk is? Dat die muziekwerelden en die belevingswerelden zo mijlenver uit elkaar liggen… We begrijpen elkaars muziek niet meer; we verstaan het niet meer, wat de ander wel aanspreekt en mij niet.

Wat neemt u mee in de auto op een lange reis? Omdat ik een ouwe rocker ben, heb ik een CD-tje met 98 nummers van de Stones. Eentje met een ruig liveconcert van The Who. En eentje met gouwe ouwe uit de 60-er en 70-er jaren. Maar ook een met 22 nummers van de monniken van Chevetogne. En met fluitconcerten van Mozart en hobomuziek van Saint-Saëns.

Sommigen houden van CD’s met massale koorzang in een of andere grote kerk. Anderen willen alleen orgel horen, jazz, klassieke gitaarmuziek, of piano. Muziek voor onderweg – hoe verschillend!

In de bijbel kom je strijdliederen tegen, lofliederen, geestelijke liederen, gezangen, psalmen – en vele, vele soorten instrumenten. Muziek voor onderweg – hoe belangrijk is het niet, dat kinderen zich liederen eigen maken!

Vroeger, op de christelijke school: ’s maandags je psalmversje opzeggen. Of een gezang. En die dan meezingen in de kerk. Zo hebben we honderden liederen geleerd, door de jaren heen. Maar die wereld is voorbij; die is er vrijwel niet meer.

Hoe zullen ze dan onze liederen leren, die jongeren? En: zullen ze die nog wel leren? Willen ze die nog wel leren?

We kunnen het ons misschien nauwelijks voorstellen, maar voor tallozen zijn dat liederen en is dat muziek van een voorbije wereld….. Dat leren ze dus niet meer; een enkeling misschien uitgezonderd.
Ze kennen heel àndere muziek. Een heel andere stijl, met meer vaart en ritme. Andere toonsoorten.

Waar het om zal gaan is dat ze in hùn muziek ook die inhoud meekrijgen, die ouderen zo dierbaar is geworden. Misschien zullen ze nooit meer ‘De Heer is mijn herder’ zingen. Die tijd is voorbij. Ze weten niet eens wat een herder is.

Het zal om andere beelden van God gaan; andere soorten muziek, andere teksten. Andere muziek voor onderweg.

Maar daarin blijft het nog wel om dezelfde zaak gaan: Gods liefde voor mensen; Gods komen in deze wereld, hier in ons midden; zijn zichtbaar worden in Jezus. En: zijn woorden voor onderweg; zijn leefregels; zijn Tien Woorden en-nog-veel-meer.

Uiteindelijk zal het om het laatste gaan:
- niet dat ze van dezelfde muziek moeten houden als wij
- maar dat ook zij hun eigen muziek mogen vinden, waarin God met hen meegaat, een mensenleven lang. Waarin hij met hen meetrekt, door heel hun leven heen. Over grensrivieren heen, op weg naar een nieuwe toekomst.

Als er voor hen geen muziek voor onderweg zou zijn, is er voor God dan wel een voertuig om met hen mee te reizen?

We zouden graag willen dat ze van dezelfde geloofsmuziek zouden houden als wij. Maar mogen we dat eigenlijk wel vragen of verwachten? Is dat wel eerlijk tegenover hen?

Welaan, laten wij nu een heerlijk oud lied gaan zingen!
-

The ballad of Lucy Jordan

Een prachtige ballade, gezongen door Marianne Faithfull.



The morning sun touched lightly on the eyes of Lucy Jordan
In a white suburban bedroom in a white suburban town
As she lay there 'neath the covers dreaming of a thousand lovers
Till the world turned to orange and the room went spinning round.

At the age of thirty-seven she realised she'd never ride
Through Paris in a sports car with the warm wind in her hair.
So she let the phone keep ringing and she sat there softly singing
Little nursery rhymes she'd memorised in her daddy's easy chair.

Her husband, he's off to work and the kids are off to school,
And there are oh so many ways for her to spend the day.
She could clean the house for hours or rearrange the flowers
Or run naked through the shady street screaming all the way.

At the age of thirty-seven she realised she'd never ride
Through Paris in a sports car with the warm wind in her hair
So she let the phone keep ringing as she sat there softly singing
Pretty nursery rhymes she'd memorised in her daddy's easy chair.

The evening sun touched gently on the eyes of Lucy Jordan
On the rooftop where she climbed when all the laughter grew too loud
And she bowed and curtsied to the man who reached and offered her his hand,
And he led her down to the long white car that waited past the crowd.

At the age of thirty-seven she knew she'd found forever
As she rode along through Paris with the warm wind in her hair ...


DE VERSIE VAN DR. HOOK MAG ER OOK ZIJN,
KIJK EN LUISTER MAAR:



"The Ballad of Lucy Jordan" is a song by American poet and songwriter Shel Silverstein. Originally recorded by Dr Hook, the best known version is by the English singer Marianne Faithfull. Taken from her 1979 album Broken English, it was released as a single in November 1979.

The song is about a 37-year-old woman who lives in a "white suburban bedroom in a white suburban town", disillusioned with her life as a wife and mother and possibly undergoing a mental breakdown. Its ending is ambiguous. In the last verse, a man offers Lucy his hand and drives her off in a "long white car", offering her a romantic escape from the humdrum of her domestic life. The man may be illusory, the "long white car" could be an ambulance, and the line "on the roof top where she climbed when all the laughter grew too loud" may mean that Lucy commits suicide.

In an interview on ITV's South Bank Show aired on 24 June 2007, Faithfull herself said that the story she intended to put across was that Lucy climbs to the roof top but gets taken away by "the man who reached and offered her his hand" in an ambulance ("long white car") to a mental hospital, and that the final lines: "At the age of thirty-seven she knew she'd found forever / As she rode along through Paris with the warm wind in her hair ..." are actually in her imagination at the hospital.

(bron: Wikipedia)
-